โคลิฟอร์มแบคทีเรีย คืออะไร ตรวจพบในผลวิเคราะห์น้ำแล้วต้องทำอะไรต่อ

โคลิฟอร์มแบคทีเรีย คืออะไร และทำไมจึงใช้เป็นตัวชี้วัดคุณภาพน้ำ

โคลิฟอร์มแบคทีเรีย (Coliform Bacteria) คือกลุ่มแบคทีเรียแกรมลบรูปแท่งที่พบได้ทั้งในลำไส้ของคนและสัตว์ ในดิน ในพืช และในแหล่งน้ำธรรมชาติ ซึ่งงานระบบน้ำใช้เป็นตัวชี้วัดว่าน้ำมีช่องทางให้สิ่งปนเปื้อนเข้าถึงหรือไม่ การตรวจพบโคลิฟอร์มแบคทีเรียจึงไม่ได้บอกว่ามีเชื้อก่อโรคชนิดใดอยู่ แต่บอกว่าการผลิต การเก็บ หรือการจ่ายน้ำมีจุดที่ควบคุมไม่ได้

บทความนี้เขียนให้ผู้ดูแลระบบน้ำโรงงานและประปาชุมชนที่เพิ่งได้ผลแล็บว่าพบโคลิฟอร์มแบคทีเรีย แล้วต้องตัดสินใจว่าจะแก้ที่จุดใด โดยไล่จากวิธีอ่านผล เกณฑ์ที่อ้างอิง จุดที่เชื้อเข้าระบบ ข้อมูลที่ต้องเก็บก่อนตัดสินใจ ไปถึงค่าที่ต้องเฝ้าระวังไม่ให้ปัญหากลับมาซ้ำ

สรุปประเด็นสำคัญ

• โคลิฟอร์มแบคทีเรียเป็นตัวชี้วัดสภาพระบบน้ำ ไม่ใช่ชื่อเชื้อก่อโรคเดี่ยว ๆ การตรวจพบจึงหมายถึงระบบมีจุดที่ควบคุมไม่ได้
• เกณฑ์คุณภาพน้ำประปาดื่มได้ของกรมอนามัย พ.ศ. 2563 กำหนดให้โคลิฟอร์มแบคทีเรียและอีโคไลต้องตรวจไม่พบต่อ 100 มิลลิลิตร หรือน้อยกว่า 1.1 MPN ต่อ 100 มิลลิลิตร
• การพบโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมดโดยไม่พบอีโคไล มักชี้ไปที่ถังเก็บและเส้นท่อ ขณะที่การพบอีโคไลชี้การปนเปื้อนอุจจาระที่ต้องจัดการทันที
• คลอรีนอิสระคงเหลือที่ปลายเส้นท่อตามเกณฑ์กรมอนามัยอยู่ที่ 0.2–0.5 มิลลิกรัมต่อลิตร และเป็นค่าแรกที่ควรวัดหน้างานก่อนสรุปสาเหตุ
• ระบบ UF กันโคลิฟอร์มแบคทีเรียได้เชิงกายภาพแต่ไม่ลดค่า TDS อย่างมีนัยสำคัญ และระบบ UV ไม่ทิ้งสารฆ่าเชื้อคงเหลือจึงไม่คุ้มครองน้ำที่ปลายทาง

โคลิฟอร์มแบคทีเรีย กับ E. coli ต่างกันอย่างไร ?

โคลิฟอร์มแบคทีเรียเป็นกลุ่มใหญ่ ส่วน E. coli เป็นเชื้อหนึ่งชนิดในกลุ่มย่อยของโคลิฟอร์มแบคทีเรีย ความต่างนี้สำคัญเพราะสองค่านี้บนผลแล็บชี้ไปที่สาเหตุต่างกัน และนำไปสู่การแก้ไขที่ต่างกัน

กลุ่มเชื้อบนผลแล็บ	แหล่งที่มาที่พบได้	บอกอะไรกับผู้ดูแลระบบ	เมื่อตรวจพบต้องทำอะไร
Total Coliform (โคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมด)	ลำไส้คนและสัตว์ ดิน พืช น้ำธรรมชาติ	สภาพสุขอนามัยของระบบผลิต เก็บ และจ่ายน้ำโดยรวม	ตรวจถังเก็บ เส้นท่อ สารฆ่าเชื้อคงเหลือ และวิธีเก็บตัวอย่าง
Fecal Coliform (ฟีคอลโคลิฟอร์มแบคทีเรีย)	ลำไส้ของคนและสัตว์เลือดอุ่น	มีโอกาสปนเปื้อนจากสิ่งขับถ่าย ไม่ใช่แค่ดินหรือพืช	ตรวจแหล่งน้ำดิบและจุดที่อาจเชื่อมต่อกับน้ำเสีย
E. coli (อีโคไล)	ลำไส้ของคนและสัตว์เลือดอุ่นโดยเฉพาะ	ตัวชี้วัดการปนเปื้อนอุจจาระที่จำเพาะที่สุด	หยุดใช้น้ำจุดนั้น ฆ่าเชื้อระบบ และหาจุดเชื่อมต่อทันที

ค่า Total Coliform Bacteria คือปริมาณรวมของโคลิฟอร์มแบคทีเรียทุกกลุ่ม ทั้งที่มาจากอุจจาระและที่มาจากดินหรือพืช การอ่านคู่กับค่าอีโคไลจึงช่วยวินิจฉัยได้เร็วขึ้น ถ้าพบโคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมดแต่ไม่พบ E. coli สาเหตุมักอยู่ในถังเก็บ เส้นท่อ หรือจุดเก็บตัวอย่าง มากกว่าที่แหล่งน้ำดิบ

ถ้าพบ E. coli ด้วย ต้องถือว่ามีการปนเปื้อนอุจจาระเข้าระบบและจัดการทันที แนวทางคุณภาพน้ำดื่มขององค์การอนามัยโลก (WHO) ฉบับที่ 4 รวมภาคผนวกเพิ่มเติมฉบับที่ 1 และ 2 ปี 2022 ระบุว่าน้ำดื่มไม่ควรตรวจพบ E. coli ในตัวอย่าง 100 มิลลิลิตรเลย

เกณฑ์โคลิฟอร์มแบคทีเรียในน้ำแต่ละประเภท กำหนดไว้เท่าไร ?

เกณฑ์โคลิฟอร์มแบคทีเรียไม่ใช่ค่าเดียวกันทุกประเภทน้ำ น้ำที่ต้องดื่มได้กำหนดให้ตรวจไม่พบ ขณะที่แหล่งน้ำดิบยอมให้มีได้ระดับหลักพันถึงหลักหมื่น MPN ต่อ 100 มิลลิลิตร เพราะยังต้องผ่านการปรับปรุงคุณภาพก่อนใช้

ตามประกาศกรมอนามัย เรื่อง เกณฑ์คุณภาพน้ำประปาดื่มได้ กรมอนามัย พ.ศ. 2563 ซึ่งประกาศวันที่ 13 กรกฎาคม พ.ศ. 2563 โคลิฟอร์มแบคทีเรียและอีโคไลต้องตรวจไม่พบต่อ 100 มิลลิลิตรด้วยวิธี Presence-Absence Test หรือน้อยกว่า 1.1 MPN ต่อ 100 มิลลิลิตรด้วยวิธี MPN ประกาศฉบับเดียวกันกำหนดคลอรีนอิสระคงเหลือที่ปลายเส้นท่อไว้ 0.2–0.5 มิลลิกรัมต่อลิตรสำหรับระบบเฝ้าระวัง และให้วิเคราะห์ตามหนังสือ Standard Methods for the Examination of Water and Wastewater ฉบับที่ 23 ปี 2017

ประเภทน้ำ / แหล่งน้ำ	โคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมด	ฟีคอลโคลิฟอร์ม / อีโคไล	ที่มาของเกณฑ์
น้ำประปาดื่มได้	ไม่พบต่อ 100 มล. หรือ < 1.1 MPN/100 มล.	อีโคไล ไม่พบต่อ 100 มล. หรือ < 1.1 MPN/100 มล.	ประกาศกรมอนามัย พ.ศ. 2563
แหล่งน้ำผิวดินประเภทที่ 2	ไม่เกิน 5,000 MPN/100 มล.	ฟีคอลโคลิฟอร์ม ไม่เกิน 1,000 MPN/100 มล.	ประกาศ คกก.สิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 8 พ.ศ. 2537
แหล่งน้ำผิวดินประเภทที่ 3	ไม่เกิน 20,000 MPN/100 มล.	ฟีคอลโคลิฟอร์ม ไม่เกิน 4,000 MPN/100 มล.	ประกาศ คกก.สิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 8 พ.ศ. 2537

ค่าของแหล่งน้ำผิวดินมาจากประกาศคณะกรรมการสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ ฉบับที่ 8 (พ.ศ. 2537) เรื่อง กำหนดมาตรฐานคุณภาพน้ำในแหล่งน้ำผิวดิน ของกรมควบคุมมลพิษ ซึ่งแบ่งแหล่งน้ำเป็น 5 ประเภทตามการใช้ประโยชน์

ช่องว่างระหว่างสองแถวนี้คือโจทย์ออกแบบ ระบบต้องลดโคลิฟอร์มแบคทีเรียจากระดับหลักพันในน้ำดิบให้เหลือ “ตรวจไม่พบ” ที่จุดจ่าย ซึ่งต้องใช้การฆ่าเชื้อที่มีเวลาสัมผัสเพียงพอ ไม่ใช่การกรองตะกอนอย่างเดียว ส่วนระบบประปาชุมชนมีรายการที่ต้องตรวจตามรอบต่างจากโรงงาน ดูเพิ่มที่บทความหลักเกณฑ์และมาตรฐานของระบบประปาหมู่บ้าน

โคลิฟอร์มแบคทีเรียเข้าสู่ระบบน้ำได้จากจุดใด ?

โคลิฟอร์มแบคทีเรียเข้าสู่ระบบน้ำได้ทั้งจากแหล่งน้ำดิบและจากตัวระบบเองหลังผ่านการผลิตแล้ว จุดที่พบบ่อยหน้างานไม่ใช่เครื่องกรองเสีย แต่เป็นจุดที่น้ำสัมผัสอากาศ ดิน หรือน้ำอื่นหลังผ่านการฆ่าเชื้อไปแล้ว

ไล่ตามลำดับการไหลของน้ำ จุดที่ต้องตรวจมี 7 จุด

1. แหล่งน้ำดิบผิวดินช่วงฝนตก — น้ำท่าพาดินและสิ่งขับถ่ายลงแหล่งน้ำ ทำให้ค่าจุลชีววิทยาและความขุ่นขึ้นพร้อมกันในช่วงสั้น ๆ
2. บ่อน้ำบาดาลที่ปลอกบ่อหรือฝาบ่อไม่สมบูรณ์ — น้ำบาดาล มักมีเชื้อน้อยกว่าน้ำผิวดิน แต่ถ้าปลอกบ่อรั่วหรือฝาปิดไม่สนิท น้ำผิวดินจะไหลย้อนเข้าบ่อได้โดยตรง
3. ถังเก็บน้ำและหอถังสูงที่ฝาปิดไม่สนิท — ช่องระบายอากาศที่ไม่มีตะแกรงกันแมลงและสัตว์ เป็นทางเข้าที่พบซ้ำมากที่สุดในระบบที่ผลิตน้ำได้คุณภาพแล้ว
4. ตะกอนสะสมก้นถังที่ไม่ถูกล้างตามรอบ — ตะกอนเป็นทั้งแหล่งอาหารและที่หลบของเชื้อ ทำให้โคลิฟอร์มแบคทีเรียเติบโตซ้ำแม้น้ำเข้าถังจะผ่านเกณฑ์
5. Dead zone และปลายเส้นท่อที่น้ำไหลน้อย — สารฆ่าเชื้อคงเหลือหมดก่อนถึงจุดนั้น โคลิฟอร์มแบคทีเรียจึงเติบโตซ้ำในเส้นท่อได้
6. จุดเชื่อมต่อข้ามระบบ (Cross Connection) — ท่อน้ำใช้ ท่อน้ำดับเพลิง หรือท่อน้ำหล่อเย็นที่ต่อเข้าระบบน้ำสะอาดโดยไม่มีอุปกรณ์กันไหลย้อน
7. งานซ่อมท่อที่จ่ายน้ำต่อทันทีโดยไม่ล้างและฆ่าเชื้อ — ท่อที่เปิดสัมผัสดินและน้ำขังระหว่างซ่อม พาเชื้อเข้าระบบได้ทั้งเส้น

จุดที่ 8 ที่ต้องกันไว้เสมอคือความผิดพลาดของการเก็บตัวอย่างเอง ก๊อกที่สกปรก ขวดที่ไม่ปลอดเชื้อ หรือมือที่สัมผัสปากขวด ทำให้ผลเป็นบวกทั้งที่ระบบยังปกติ

ตรวจพบโคลิฟอร์มแบคทีเรียแล้ว ต้องเก็บข้อมูลอะไรก่อนตัดสินใจแก้ระบบ ?

เมื่อตรวจพบโคลิฟอร์มแบคทีเรีย ข้อมูลชุดแรกที่ต้องเก็บคือผลจุลชีววิทยาหลายจุดในรอบเดียวกัน เพราะผลจุดเดียวบอกได้แค่ว่ามีปัญหา แต่บอกไม่ได้ว่าปัญหาอยู่ก่อนหรือหลังระบบผลิต การเก็บพร้อมกันหลายจุดจึงตัดตัวแปรได้เร็วกว่าการเปลี่ยนอุปกรณ์ไปก่อน

1. เก็บตัวอย่างน้ำ 4 จุดในรอบเดียวกัน — น้ำดิบก่อนเข้าระบบ น้ำหลังระบบผลิต น้ำออกจากถังเก็บ และน้ำที่ปลายเส้นท่อไกลสุด
2. วัดคลอรีนอิสระคงเหลือและความขุ่นหน้างานทุกจุดที่เก็บตัวอย่าง — สองค่านี้วัดได้ทันทีและมักชี้ต้นตอได้ก่อนผลแล็บออก
3. รวบรวมประวัติงานย้อนหลัง 3 เดือน — วันล้างถัง วันเปลี่ยนหรือล้างสารกรอง งานซ่อมท่อ และเหตุการณ์ไฟดับหรือปั๊มหยุด
4. สรุป Flow และชั่วโมงเดินระบบจริง — เพื่อดูว่าเวลาสัมผัสของสารฆ่าเชื้อในถังเพียงพอตามที่ออกแบบไว้หรือไม่
5. ระบุ Point of Use และคุณภาพน้ำที่แต่ละจุดต้องได้ — น้ำล้างภาชนะ น้ำสัมผัสผลิตภัณฑ์ และน้ำหล่อเย็นมีเกณฑ์ที่ต้องได้ไม่เท่ากัน

ข้อมูลชุดนี้คือสิ่งที่ทำให้เลือกแนวทางได้ตรงจุด รายการตรวจของการวิเคราะห์คุณภาพน้ำ และเหตุผลว่าแต่ละพารามิเตอร์ใช้ตอบคำถามอะไรในการออกแบบ อ่านเพิ่มได้ในบทความนั้น

ระบบกรองและฆ่าเชื้อแบบใดจัดการโคลิฟอร์มแบคทีเรียได้จริง ?

การจัดการโคลิฟอร์มแบคทีเรียต้องใช้สองหน้าที่ร่วมกัน คือการกั้นหรือทำลายเชื้อที่จุดผลิต และการรักษาสารฆ่าเชื้อคงเหลือกันเชื้อเติบโตซ้ำในถังและเส้นท่อ ไม่มีเทคโนโลยีใดทำครบสองหน้าที่นี้ลำพัง การเลือกจึงต้องเริ่มจากคุณภาพน้ำดิบ Product Water Target และระยะทางการจ่ายน้ำ

เทคโนโลยี	ทำหน้าที่อะไรกับโคลิฟอร์มแบคทีเรีย	ต้องมีอะไรมาก่อน	ข้อจำกัดที่ต้องรู้
Coagulation + Media Filtration	ไม่ฆ่าเชื้อ แต่ลดความขุ่นและสารอินทรีย์ให้การฆ่าเชื้อทำงานได้	Jar test และการคุมโดสตามความขุ่นที่เปลี่ยนตามฤดู	ลำพังไม่ทำให้ค่าจุลชีววิทยาผ่านเกณฑ์ · ต้องจัดการตะกอนที่เกิดขึ้น
คลอรีน / โซเดียมไฮโปคลอไรต์	ทำลายเชื้อและทิ้งคลอรีนอิสระคงเหลือกันเชื้อเติบโตซ้ำในเส้นท่อ	ลดความขุ่นและสารอินทรีย์ก่อน พร้อมถังที่ให้เวลาสัมผัสเพียงพอ	ประสิทธิภาพขึ้นกับ pH เวลาสัมผัส และโดส · เกิดสารพลอยได้เมื่อสารอินทรีย์สูง
UV	ทำให้เชื้อในน้ำที่ผ่านหลอดไม่สามารถแบ่งตัวได้	น้ำใส ค่าการส่องผ่านแสง (UVT) สูง และหลอดที่สะอาด	ไม่ทิ้งสารฆ่าเชื้อคงเหลือ จึงไม่คุ้มครองน้ำหลังจุดติดตั้ง · ความขุ่นสูงบดบังการฆ่าเชื้อ
โอโซน	ออกซิไดซ์เชื้อ และช่วยเรื่องสีกับกลิ่นไปพร้อมกัน	ระบบสลายโอโซนเหลือและการระบายอากาศที่ปลอดภัย	สลายตัวเร็ว ไม่คงเหลือถึงปลายทาง · ต้องดูโบรไมด์ในน้ำดิบ
UF (Ultrafiltration)	กั้นโคลิฟอร์มแบคทีเรียเชิงกายภาพด้วยขนาดรูพรุนของเมมเบรน	ชุดกรองหยาบและการควบคุมความขุ่นขาเข้า	ไม่ลดค่า TDS อย่างมีนัยสำคัญ จึงใช้แทน RO ไม่ได้ · ต้องล้างย้อนและทดสอบความสมบูรณ์ของเมมเบรนตามรอบ
RO	กั้นทั้งเกลือละลายและเชื้อ เหมาะเมื่อ Product Water Target ต้องการค่าต่ำมาก	Pretreatment ครบชุดตามค่าน้ำดิบ	ยังต้องฆ่าเชื้อปลายทาง เพราะเชื้อเติบโตซ้ำในถังน้ำผลิตได้ · มีน้ำทิ้งและค่าพลังงานที่ต้องคิดใน OPEX

รายละเอียดการทำงานของเมมเบรนและงานดูแลตามรอบ อ่านเพิ่มได้ที่บทความระบบกรองน้ำแบบ Ultrafiltration

สองข้อที่มักเข้าใจผิดในงานระบบกรองน้ำอุตสาหกรรมคือ คิดว่าน้ำใสเท่ากับน้ำปลอดเชื้อ และคิดว่าเมมเบรนที่กั้นเชื้อได้จะกันเชื้อตลอดเส้นท่อให้ด้วย ทั้งสองข้อทำให้ระบบผ่านการทดสอบตอนรับมอบแต่หลุดเกณฑ์หลังใช้งานไปหลายเดือน

ทำไมติดตั้งระบบฆ่าเชื้อแล้วยังตรวจพบโคลิฟอร์มแบคทีเรียซ้ำ ?

ระบบฆ่าเชื้อที่ทำงานปกติแต่ยังตรวจพบโคลิฟอร์มแบคทีเรียซ้ำ เกือบทั้งหมดมีสาเหตุอยู่หลังจุดฆ่าเชื้อ ไม่ใช่ที่ตัวเครื่อง เพราะการฆ่าเชื้อจัดการเฉพาะน้ำที่ไหลผ่านในขณะนั้น ส่วนถังและเส้นท่อที่อยู่ถัดไปเป็นพื้นที่ที่เชื้อเติบโตซ้ำได้ตลอดเวลา

• คลอรีนอิสระคงเหลือหมดก่อนถึงปลายเส้นท่อ — เมื่อไม่มีสารฆ่าเชื้อคงเหลือ โคลิฟอร์มแบคทีเรียที่เข้ามาใหม่จะเติบโตได้อิสระ ผลที่จุดจ่ายจึงไม่ผ่านแม้น้ำออกจากโรงผลิตจะผ่าน
• Biofilm เกาะผนังท่อและผนังถัง — ชั้นชีวภาพปกป้องเชื้อจากสารฆ่าเชื้อที่ความเข้มข้นปกติ และปล่อยเชื้อออกเป็นช่วง ทำให้ผลแล็บผ่านสลับไม่ผ่านโดยหาสาเหตุไม่เจอ
• ถังเก็บน้ำไม่ถูกล้างตามรอบ — ตะกอนก้นถังเป็นทั้งแหล่งอาหารและที่หลบของเชื้อ การเพิ่มโดสคลอรีนจึงได้ผลชั่วคราวแล้วกลับมาเหมือนเดิม
• ใช้ UV เป็นด่านเดียวของระบบจ่ายน้ำระยะไกล — UV ไม่ทิ้งสารฆ่าเชื้อคงเหลือ น้ำที่ออกจากหลอดจึงไม่มีอะไรคุ้มครองระหว่างทางไปถึงผู้ใช้
• ความขุ่นขาเข้าสูงกว่าที่ออกแบบไว้ — อนุภาคบดบังแสง UV และทำให้คลอรีนถูกใช้ไปกับสารอื่นก่อนที่จะทำลายเชื้อได้
• เก็บตัวอย่างผิดจุดหรือผิดวิธี — ผลบวกจากก๊อกที่สกปรกทำให้ทีมงานไปแก้ที่ระบบผลิตซึ่งไม่ใช่ต้นเหตุ เสียทั้งเวลาและค่าใช้จ่าย

ค่าที่ควรรักษาในเส้นท่อและเหตุที่คลอรีนลดลงระหว่างทาง อ่านเพิ่มได้ที่บทความคลอรีนในน้ำประปา

ควรเฝ้าระวังค่าอะไรเพื่อรู้ก่อนที่โคลิฟอร์มแบคทีเรียจะหลุดเกณฑ์ ?

ค่าที่ควรเฝ้าระวังคือค่าที่เปลี่ยนก่อนผลจุลชีววิทยาจะหลุดเกณฑ์ เพราะผลโคลิฟอร์มแบคทีเรียต้องใช้เวลาเพาะเชื้อหลายวัน จึงเป็นค่ายืนยันย้อนหลัง ไม่ใช่ค่าที่ใช้ควบคุมระบบแบบวันต่อวัน

• วัดต่อเนื่องเพื่อควบคุม — คลอรีนอิสระคงเหลือหรือ ORP ที่ทางออกโรงผลิตและที่จุดไกลสุด · ความขุ่นขาเข้าและขาออก · ความต่างความดันของชุดกรอง · อัตราการไหลและระดับน้ำในถัง
• ตรวจในห้องปฏิบัติการเพื่อยืนยัน — โคลิฟอร์มแบคทีเรียทั้งหมดและอีโคไลตามรอบที่กำหนด ใช้ยืนยันผลของมาตรการ ไม่ใช่ใช้เตือนล่วงหน้า
• ทุกค่าที่เฝ้าระวังต้องครบสามอย่าง — ค่าขีดแจ้งเตือน ผู้รับผิดชอบเมื่อแจ้งเตือน และขั้นตอนปฏิบัติที่เขียนไว้ล่วงหน้า

Dashboard ที่แสดงค่าครบแต่ไม่มีผู้รับผิดชอบและขั้นตอนรองรับ ไม่ได้ลดความเสี่ยงเรื่องโคลิฟอร์มแบคทีเรียลง เพราะสิ่งที่ป้องกันปัญหาคือการตอบสนองภายในเวลาที่ทัน ไม่ใช่การมีข้อมูล

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับโคลิฟอร์มแบคทีเรีย

สรุปเรื่องโคลิฟอร์มแบคทีเรีย

โคลิฟอร์มแบคทีเรียที่เกินเกณฑ์เป็นสัญญาณว่าระบบน้ำมีจุดที่ควบคุมไม่ได้ ไม่ใช่สัญญาณว่าต้องเปลี่ยนเครื่องกรอง ลำดับที่ทำให้แก้ได้ตรงจุดคือ อ่านผลแล็บเทียบกันหลายจุด หาจุดที่โคลิฟอร์มแบคทีเรียเข้าระบบ เลือกแนวทางบน Design Basis ที่มีข้อมูลน้ำดิบและ Product Water Target ครบ แล้วจึงวางค่าเฝ้าระวังกับผู้รับผิดชอบไว้ไม่ให้ปัญหากลับมาซ้ำ

ขั้นต่อไปที่แนะนำสำหรับผู้ที่เพิ่งได้ผลแล็บไม่ผ่าน คือเก็บตัวอย่างน้ำ 4 จุดในรอบเดียวกัน ได้แก่ น้ำดิบ น้ำหลังระบบผลิต น้ำออกจากถังเก็บ และน้ำปลายเส้นท่อ พร้อมวัดคลอรีนอิสระคงเหลือและความขุ่นหน้างานทุกจุด แล้วนำผลมาสรุปเป็น Design Basis ก่อนพิจารณาปรับปรุงระบบ

สำหรับโรงงานและโครงการที่ต้องการให้ทีมวิศวกรรมช่วยอ่านผลและสรุปแนวทางจัดการโคลิฟอร์มแบคทีเรีย Mitr Water โดย บริษัท มิตร นิรันดร์ เอ็นจิเนียริ่ง จำกัด ทำงานตั้งแต่การประเมินแหล่งน้ำและคุณภาพน้ำดิบ ไปจนถึงการออกแบบระบบผลิตและปรับปรุงคุณภาพน้ำประปา ระดับโครงการ ปรึกษาวิศวกรของเราเพื่อวางแผนตรวจและสรุป Design Basis ได้ที่ 084-391-4444 หรือ LINE @mitrwater วันจันทร์ถึงเสาร์ เวลา 08.00–18.00 น.